اکنون در موسسۀ آندره تنک در حال پژوهش بر روی تز دکتری خود هستم. پیش از این که از ایران به فرانسه بیایم پروژۀ تحقیق خود را زیر نظر استادان دانشکده نوشته بودم و قصد داشتم برای تکمیل منابع به پاریس بیایم. پس از اولین ملاقات یک ساعت و نیمه با پروفسور کادیه در موسسه پژوهش های عدالت و دادرسی، مرد تیزهوش و پرکار و بسیار با شخصیت، و توضیحاتی که در بارۀ نظام حقوقی ایران و هدفم از نوشتن تز به ایشان عرض کردم، از من خواستند فهرست منابعی که تا کنون خوانده ام را برای وی ارسال کنم تا پس از بررسی، منابع دیگر را به من معرفی کنند. وی از من خواستند پس از خواندن منابع جدید بر روی پلان تز صحبت کنیم.
این کار را کردم. تا آن لحظه در بارۀ حقوق دادرسی مدنی فرانسه در ایران ۳۴ منبع فرانسوی و در بارۀ نظریۀ عمومی دادرسی به زبان انگلیسی ۴۰ منبع و به زبان فارسی ۳۵ منبع و تعدادی منابع فقهی را دیده بودم.
پس از چند روز ای میلی از ایشان دریافت کردم که در آن ۲۵ منبع دیگر که ۱۲ کتاب و بقیه مقاله بود را به من معرفی نموده بودند تا بخوانم. این شیوه برای من بسیار جالب و آموزنده بود زیرا :
نکته ای که بسیار زیرکانه در عمل پروفسور کادیه مستتر است به نظر بنده این می باشد که وی با دیدن منابعی که مطالعه کرده بودم و بررسی بحث هایی که با هم داشتیم پی برده بودند که باید چه منابعی را به من معرفی کنند. خواندن چه اثری در این لحظه مفید است و چه اثری بی فایده.
اکنون که آن منابع را مطالعه می کنم درمی یابم جهت فکری من به کدام سو حرکت می کند و در آینده چه خواهم نوشت : نکته ای که پروفسور به درستی بدان وقوف پیدا کرده بود. کار استاد را می توان به کار پزشکی حاذق تشبیه کرد که با دیدن علائم بیمار بهترین دارو را برایش تجویز می کند تا بهبودی به دست آید.
دربارۀ پروفسور کادیه می توانید به پیوند زیر نگاه کنید:
